Rozdział 2

Soundtrack: Ed Sheeran - Wake me up. Gdy się skończy, włącz jeszcze raz. 

Dedykacja: Dla pewnego chłopaka, którego śmiem nazywać moją sympatią.

Kolejny rozdział przed Nami ♥. Myślę, że ten wyszedł również dość dobry i jest trochę krótszyod poprzedniego. Poniższy rozdział ma niesamowity związek z epilogiem, z tym, co będzie na końcu. Radzę więc zapamiętać parę rzeczy i naprawdę wczuć się w akcje. Polecam też włączyć Soundtrack, ten akurat wprowadza niesamowitą atmosferę. Zapraszam do zapoznania się z rozdziałem! 

1

Leżeli razem na panelach. W całym domu panowała cisza, jednak im ona wcale nie ciążyła. Ich oczy były wbite w jasny sufit, a dłonie splecione obok ich bioder. Harry w towarzystwie Louisa czuł się swobodnie, bezpiecznie i tylko przy nim był prawdziwym sobą. Wiedział, że Tomlinson nie kocha go za tego Harry'ego Styles'a, którego maskę przybierał na scenie i w telewizji. On jedyny znał go tak dobrze, jak nikt inny. Kędzierzawy wskoczył by za Brytyjczykiem w ogień. Nigdy też nie pozwoliłby mu odejść. Bo był dla niego wszystkim.

- Harry? -  usłyszał głos swojego chłopaka i spojrzał w jego stronę. Niebieskie tęczówki spotkały się z zielonymi, a na twarz lokowatego wstąpił uśmiech. - Co zrobią fani, gdy się ujawnimy? 

Harry ściągnął brwi, czując, jak jego serce zaczęło bić szybciej. 

- Połowa z nich może odejść. Prawdziwi jednak zostaną, obiecuję. - odpowiedział, a Louis uśmiechnął się lekko. - Chciałbym się ujawnić. - dodał, a potem przeniósł wzrok z powrotem na sufit.

- Ja też. - usłyszał szept towarzysza. - Chciałbym mieć w dupie menedżera, chciałbym żyć swoim życiem. Z tobą. - zamilknął, a Harold ścisnął jego dłoń mocniej.  

- Ujawnimy się. - rzekł lokowaty, zamykając oczy i wyobrażając sobie, jak wychodzi z Louisem na ulicę,  całując go delikatnie, nie bacząc na paparazzich. Jak ten chwyta go za rękę i wchodzą razem do kawiarni, gdzie jedzą kolacje, a potem obściskują się w aucie. Bez martwienia się o cokolwiek. 

- Harold? - usłyszał ponownie Louisa i ponownie na niego spojrzał. - Wiesz, że jesteśmy sami w domu?

- No wiem. - odparł rozbawiony, przygryzając dolną wargę. - Co zamierzasz ze mną zrobić?

- Zamknąć cię w sypialni, tak na zawsze. - szepnął. - Spędzić z tobą resztę życia, a teraz mam taką okropną ochotę na... - nie dokończył, gdyż poczuł na swoich ustach malinowe wargi Styles'a. Zaraz chłopak siadł na jego kroczu, a on objął go w pasie. Wstał z podłogi, podnosząc Harry'ego i łapiąc za jego pośladki. Doszli do sypialni, wciąż się całując. Wpadli do niej i zamknęli za sobą drzwi, znajdując się swoim własnym świecie.

 2

Był chłodny grudzień. Ta pora roku była ulubioną Louisa. Nie ze względu na jego urodziny, ale ze względu na tą niesamowitą atmosferę. Tamte święta spędził z Eleanor, daleko od swojej prawdziwej miłości. To, co się wtedy wydarzyło, ciążyło Tomlinsonowi aż do dzisiaj. Nie twierdził, że to Calder na niego naskoczyła, bo on się zgodził. Wtedy zdradził Harry'ego. W dzień swoich urodzin, w święta, w grudzień taki, jak ten. 

- Louis, widzę, że jesteś nie w humorze. - usłyszał głos Eleanor, a zaraz potem poczuł jej małą dłoń na swoim ramieniu. Patrzyła na niego z troską, a on tylko wzruszył ramionami. Wbił wzrok w kominek, a dziewczyna przysunęła się bliżej do niego. Wiedziała o tym, że jest tylko brodą. Mimo to chwyciła Brytyjczyka za brodę, kierując jego usta w stronę swoich. Pocałowała go, a on nawet nie protestował. Od dawna potrzebował bliskości, jednak nie był w stanie powiedzieć, kogo mu tak brakowało. Z jednej strony tęsknił za Harrym, z drugiej był na niego wściekły. W końcu wieczór przed jego wyjazdem okropnie się pokłócili. Teraz był tylko on i Eleanor. 

Tomlinson otworzył oczy i wrócił na ziemię, do apartamentu jego i chłopaków. Siedział na parapecie okna patrząc, jak śnieg pada na zewnątrz. Oparł czoło o szybę, która zaczęła przyjemnie chłodzić. Przymknął oczy, starając się nie wracać do wydarzenia sprzed roku. Louis był osobą, która nie umiała dusić w sobie tajemnicy, poczucie winy dopadało go w chwilach samotności. Gdy był sam zamykał się w sobie i myślał, jak mu powiedzieć. Zżerało go to, w końcu musiałby wyjawić mu jego największą tajemnicę. 

- Kotku... - usłyszał zachrypnięty głos Styles'a, zaraz nad jego lewym uchem. Wzdrygnął się lekko i poczuł, jak chłopak składa na jego skroni pocałunek.  - Nad czym tak myślisz? 

Nie odpowiedział mu. Spojrzał w jego zielone oczy, dostrzegając w nich zaniepokojenie. Mógł się w nie wpatrywać godzinami. Harry przymrużył oczy, siadając obok Brytyjczyka na parapecie. Nie odrywał wzroku od jego twarzy,  od jego wystraszonego wzroku.

- Harry... - wyszeptał cicho Louis, a pod jego powiekami zaczęły gromadzić się łzy. - Ja... Ja cię zdradziłem.  

Przez dłuższy czas lokowaty wpatrywał się w towarzysza, a potem wstał z miejsca. Zamrugał parę razy szybciej, a potem otworzył buzię, aby coś powiedzieć. Gdy jednak nic sensownego nie wypłynęło z jego ust, zaczął kierować się w stronę drzwi. W połowie drogi zatrzymał się, odwrócił, spojrzał na chłopaka i zacisnął wargi. Stał tak na środku korytarza, a Louis zeskoczył z parapetu. Patrzyli tak na siebie. Harry na zapłakanego i wystraszonego Louisa, Louis na zdezorientowanego i zdenerwowanego Harry'ego. Kędzierzawy uniósł na chwilę rękę, a potem wypadł przez drzwi frontowe na zimne podwórze, skąpane w białym śniegu. Tomlinson wpatrywał się w drzwi, dopóki nie zatrzasnęły się z hukiem. Jego serce biło szybko, a łzy nie przestawały płynąć. Skarcił siebie w duchu, że mu powiedział. Z drugiej strony kamień z jego serca spadł, a na jego miejsce wskoczył cholerny ból.  Brytyjczyk stał tak, wpatrując się w drewnianą powierzchnię, za którą przed chwilą zniknął jego chłopak. W końcu ruszył z miejsca, nie chwytając nawet po drodze płaszcza. Wypadł na dwór gorączkowo myśląc. Zaczął biegnąc wzdłuż głównej ulicy, rozglądając się co chwila. Dobiegł do zamarzniętego jeziorka w parku, w środku Londynu. Zauważył tak dobrze mu znaną czuprynę loków. Zatrzymał się, a potem zaczął iść w jego kierunku. W końcu, będąc już kilkadziesiąt centymetrów od niego, powiedział:

- Wiem, że cię zraniłem. - Styles nie zaszczycił go spojrzeniem, nawet nie odwrócił się przodem do niego. - Wiem, jak to może Cię boleć. Nie chciałem tego, to było długi czas temu i... 

-   Nie obchodzi mnie, kiedy to było. - powiedział, wciąż stojąc  tyłem. - Nie obchodzi mnie z kim, nic mnie już nie obchodzi, wiesz? - śnieg pod jego stopami zaskrzypiał. - Myślałem, że jestem dla ciebie wszystkim. 

W tej chwili odwrócił się, a Louis zobaczył jego zaczerwienione od łez oczy. Oddychał ciężko, w dłoni trzymał parę kamieni. 

- Teraz mógłbym być bez opalenizny na mojej lewej ręce, gdzie mój czwarty palec spotyka kostkę.*  - Brytyjczyk drgnął niespokojnie. - Mógłbym wytatuować sobie twoje imię tam, gdzie bicie serca czuć najmocniej. I pewnie bym to zrobił, ale straciłem do ciebie zaufanie. - dokończył, ponownie stając przodem do jeziora. Tomlinson podszedł do niego i objął go od tyłu.

-  Nie patrzę, czy za drzewami czają się paparazzi. - teraz on zabrał głos. - Nie patrzę, czy ktoś nas widzi. Nie patrzę na innych. Patrzę na to jezioro przed nami i patrzę na ciebie. Wiem, jakim skurwysynem się okazałem. To było rok temu, poczucie winy mnie zżerało, ale od tamtej pory byłem ci wierny. Zasypiam i budzę się myśląc o tobie, czując twój zapach i dotyk. Wiecznie słyszę twój zachrypnięty głos. Cierpię, gdy cię nie ma i jestem zakochany w sposobie, w jakim mnie budzisz. - wyszeptał, a potem złożył na policzku towarzysza pocałunek. - Harry, kocham cię. - dodał jeszcze, a potem wypuścił kędzierzawego z objęć. Położył rękę na jego rozgrzanym policzku, i pociągnął w swoją stronę. Wszystko zniknęło. Pocałował go najpiękniej jak umiał. Z największym uczuciem, tak, jak jeszcze nigdy. Harry odwzajemnił pocałunek. Całowali się tak w tym parku, będąc tylko dla siebie. Teraz był on i Harry. Nikt więcej.

 3

 21  Dec  Harry Styles ‏@Harry_Styles 

Proszę, powiedzcie o nas światu. Bo my nie możemy.

Napisał, leżąc sam w łóżku. Zaraz wpis rozniósł się po całej sieci, a Larry Shippers tworzyli różnorodne scenariusze. Uśmiechnął się widząc to wszystko. Łóżko na którym leżał zaskrzypiało, a obok niego ujrzał swoją sympatię.

- Co tam robisz? - zagadnął Louis, jednak Harry szybko odłożył telefon. Spojrzał na niego z szerokim uśmiechem, a jego towarzysz zaśmiał się. Pocałował w nos i położył się na jego nagim torsie. 

- Czuję, jak bije twoje serce. - powiedział Tomlinson, uśmiechając się i wsłuchując.

- Tu właśnie wytatuuje sobie twoje imię. - powiedział kędzierzawy, gładząc Louisa po głowie. Czuł jego ciepły oddech w okolicach klatki piersiowej. W końcu zaczął oddychać coraz to spokojniej, aż w końcu lokowaty miał pewność, że Brytyjczyk zasnął. Zsunął delikatnie jego głowę i wstał z posłania. W jego oczach znowu zakręciły się łzy, a on przeszedł przez całą sypialnie i wszedł do ich wspólnej łazienki. Zamknął drzwi na klucz i usiadł na skaju wanny. Wyjął żyletkę z szafki nad umywalką.

- Bo nie możemy być razem. - wykonał pierwsze cięcie. - Bo mnie zdradziłeś. - wykonał drugie. - Bo świat o nas nie wie. - i kolejne.  Zadawał sobie coraz to głębsze cięcia, które krwawiły jego bólem. Zacisnął oczy patrząc, jak czerwona ciecz skapuje na płytki w łazience. 

- Bo jesteś dla mnie wszystkim. - wyszeptał roztrzęsionym głosem i zadał sobie ostatni ból. Odchylił głowę do tyłu, czując okropny ból na nadgarstku. Przyłożył go do uda mając nadzieje, że zimno od niego bijące go załagodzi. - Kocham cię.    

*Chodzi tutaj o miejsce, w którym nosi się obrączkę.